و باز هم آن روز

در قيل و قال شوم كلاغان

پاييز آمده بود...

تو كه يادت هست، نيست؟

چترت را ببند

من سال هاست

به خيس شدن زير باران عادت دارم

و اينكه هر سه شنبه تمام رشت را

در نور نارنجی تير چراغ برق های خيابان

پياده زير پا بگذارم

  و ما روزی دوباره ...

 کبوترهایمان را بخیه خواهیم زد.

خوابم هنوز؟

یا که ...

من از خواب دیدن ِ از خواب پریدن پریده ام؟

شاید ...

نگو که من از عادت ِ خمار  ِ چشم  ِ تو در رخوتم

چنین ...

گمان نمی برم نه !

چنین ...

تمام خستگی ام

زهدان کور هستی ام

بی تعریف مانده اند

من ...

با دهان باز

پهن می شوم روی زمین

به دنیا عمود می خندم